Van de Voorzitter
Terwijl ik dit schrijf – 30 november 2011 - is het nog uitzonderlijk zacht en zonnig weer, waardoor mijn tuinwerk al maar doorgaat en er nauwelijks tijd is om achter het bureau te zitten. De rozen bloeien nog steeds en mijn recordhouder heeft de toepasselijke naam R. ‘Mme Alfred Carrière’. Het is een klimroos die zijn naam werkelijk eer aan doet, door nu nog volop te bloeien en te groeien. Het bijzondere van zo’n mooie herfst is dat vele rozen, ook in mijn tuin, die bekend staan als maar één keer per jaar bloeiend, dit nu voor de tweede maal doen. Als vereniging kunnen we terug zien op een geslaagd jaar. Dit hebben wij opnieuw te danken aan de inzet van onze leden die zich geweldig hebben ingespannen. Ik denk hierbij in de eerste plaats aan de redactie van het Rozenbulletin met uitstekende artikelen. Dit heeft nationaal maar ook internationaal de aandacht getrokken, zelfs vanuit Amerika. Voorts uit ik ook onze grote waardering voor de excursiecommissie, die goed verzorgde trips wist te organiseren. Met name denk ik hierbij aan onze buitenlandse reis die een eclatant succes was. Daarnaast verdienen onze vrijwilligers van de PR-commissie alle lof voor hun inzet en voor de wijze waarop zij, soms in weer en wind, onze vereniging vertegenwoordigden bij diverse evenementen. Ook onze website wordt steeds toegankelijker, wat ook voor aanwas van nieuwe leden zorgde. Helaas staat daar een teruggang van het aantal leden van onze vereniging tegenover. Ik zou op ieder van onze leden een beroep willen doen om ook bij hun kinderen en kleinkinderen belangstelling en interesse te kweken voor de schoonheid van het genus Rosa. Uit ervaring weet ik dat zulks nog niet zo eenvoudig is met al die grind-, straat -en graveltuinen die je tegenwoordig ziet, maar ik ben er echter van overtuigd dat daar eens een kentering in komt. Ook doe ik een beroep op de leden die dat willen en kunnen, eens een artikel te produceren voor ons bulletin. Intussen lijkt het er met dit mooie weer van november wel op dat ons klimaat werkelijk verandert. In elk geval lijken ze er in Groenland blij mee te zijn, want daar worden nu aardappelen gepoot. Misschien moeten we daar als vereniging eens heen om de eerste rozen te planten. Al is het weer nog zo mooi, het seizoen vordert toch en de dagen worden korter. We weten gelukkig dat er na een dieptepunt ook weer een toename van licht zal zijn. Zo gaat het al eeuwen en zo zal het blijven. Ik wens U allen een gezegend en gelukkig rozenjaar toe.
Henk Verschuur
